Lees. Voel. Loop Naar Buiten.
‘Zit ik nou weer in die vicieuze cirkel?? Doe ik het nou gewoon weer?
Ja hoor!! Ik ben gewoon weer grenzen aan het opzoeken die ik nog niet aankan!’.
Na een paar snelle trainingen, voelde ik een zeurtje in mn voet.
Direct heb ik alle snelheid weer overboord gegooid. Rustige korte en lange rondes.
Doordat het zeurtje niet constant is, heb ik het gevoel dat het meevalt en dat het vanzelf wel weg zal gaan. Maar het was al te laat. Er zat alweer een pijntje in mn voet!
Mijn loopverslaving heeft ervoor gezorgd dat ik de signalen niet goed heb gehoord. Of niet wilde horen. ‘Gewoon lopen jonguh! Het gaat wel weg. Je bent net zo lekker aan het bouwen’.
Als klap op de vuurpijl wilde ik heel graag een poging doen op de 84km van de MMT op 21 Juni.
Het pijntje was minimaal, dus dat moest kunnen. Maar al snel begon mn voet toch pijnlijker te worden. Bij elke verzorgingspost kwam de beslissing te stoppen dichterbij.
Bij kilometer 50 moest ik afhaken. Met de pijn in mn voet was niet meer te lopen.
Sindsdien zit ik stil. ik heb ik niet meer gelopen. Even een rustperiode, laten we maar zeggen.
Het pijntje is blijven zitten en is een ontsteking in een pees onder mn voet geworden. Pezen zijn lastige dingen. De slechte doorbloeding zorgt ervoor dat blessures heel langzaam weggaan.
Het is jammer, maar de emotie ‘frustratie’ voel ik hier niet bij. Deze keer niet meer.
Ik heb dit toch weer zelf gedaan en zal weer moeten wachten. De emotie ‘geduldigheid’ heb ik redelijk onder de knie, dus dat zal ik nodig hebben.
Ik ben nu een maandje verder en er zit al behoorlijk schot in.
Naar mijn verwachting kan ik over een paar weekjes weer beginnen.
Ik zal me deze tijd bezig kunnen houden met liefde, geluk, tevredenheid, vreugde, trots en energiek. Zodat ik straks, als de pees het weer toelaat, mijn volgende poging kan doen op de emotie ‘gretigheid’.